حوزه علمیه ابهر

اين درسته كه زنان بايد حجاب خود را رعايت كنند اما چرا بايد در جامعه ما قانون حجاب اجبارى باشد؟ پس آزادى چه مى شود؟ مگر در زمان پيامبر و امام على(ع) زنان بد و بى حجاب وجود نداشت ؟

1- از آن جا كه انسان يك موجود اجتماعى است جامعه بزرگى كه در آن زندگى مى‏كند از يك نظر همچون خانه او است و حريم آن همچون حريم خانه او محسوب مى‏شود پاكى جامعه به پاكى او كمك مى‏كند و آلودگى آن به آلودگيش روى همين اصل در اسلام با هر كاريكه جو جامعه را مسموم يا آلوده كند شديدا مبارزه شده است چرا كه گناه همانند آتش است هنگامى كه در نقطه‏اى از جامعه اين آتش روشن شود بايد سعى و تلاش كرد كه آتش خاموش يا حداقل محاصره گردد اما اگر به آتش دامن زنيم و آن ار از نقطه‏اى به نقطه ديگر ببريم حريقهمه جا را فرا خواهد گرفت و كسى قادر بر كنترل آن نخواهد بود و از اين گذشته عظمت گناه در نظر عامه مردم و حفظ ظاهر جامعه از آلودگيها خود سد بزرگى در برابر فساد است اشاعه فحشا و نشر گناه و تجاهر به فسق و تسامح در اين موضوع اين سد را مى‏شكند گناه را كوچكمى‏كند و آلودگى به آن را ساده مى‏نمايد.

2- حكومت اسلامى موظف است جلو منكرات را بگيرد و اين به معناى اجبار به حجاب نيست بلكه نوعى واكسينه كردن جامعه در مقابل بيماريهاى روانى است و در جامعه اسلامى احاد محروم وظيفه دارند به بهداشت روانى و سلامت روحانى توجه كنند واين همان امر بهمعروف و نهى از منكر و نظارت ملى است. و حاكمان اسلامى موظفند عوامل مزاحم رشد فضائل انسانى را از بين ببرند و اين در حقيقت بستر سازى براى سلامت روانى جامعه است.

3- اينكه در زمان پيامبر و امام على (ع) زنان بد و بى حجاب وجود داشته است درست است اما اين بدين معنا نيست كه آنها مى‏توانستند هر جور كه دلشان مى‏خواست در اجتماع ظاهر شوند اثبات اين مدعا مشكل است چونكه كسانى كه در قلمرو حكومت اسلاميزندگى مى‏كردند قوانين اسلامى را به ظاهر رعايت مى‏كردند حتى اقليت‏هاى مذهبى نيز موظف به رعايت مقررات اسلامى در جامعه اسلامى بوده‏اند و اين مطلب در كتب فقهى آمده است آنچه كه در زمان پيامبر اسلام (ص) معمول بوده حجاب نداشتن كنيزگان بوده است آن هم در حدسرو گردن لذا به زنان آزاد مسلمان دستور داده شده كه حجاب اسلامى را كاملاً رعايت كنند تا از كنيزگان شناخته شوند

4- بنابراين در آيات 31 سوره نور و 34 و 59 سوره احزاب كيفيت حركات در روابط اجتماعى زن مورد توجه قرار گرفته است و بالاتر از اين‏ها از آيات امر به معروف و نهى از منكر مى‏توان استفاده كرد كه جلو هر گونه منكر و زشت بايد ايستاد و اجازه ظهور و بروز به آن نداد. و در حكومت پيامبر (ص) و امام على (ع) نيز چنين بوده است و روايات كه حدود و تعزيرات بيان مى‏كند به نوعى اين مطلب را اثبات مى‏كند كه در آن زمان (هرزه) آزاد نبودند به دلخواه عمل كنند.